"Na grafitowej podwiązce"

Kryształy oddały swemu światłu własne piękno
Zebrałem to odczucie z części foliowanej podłogi i uśmiechnąłem się
Posiadanie piękna zmiennie udaremnia trudności
Dziennie przynależysz do świata Nocnie postrzegasz myślą i nie okiem

Mogę wybierać przebierać dłonią po czarnej ziemi i obserwować malutki cień na dłoni mojej

Kolejne cienie zwisające na grafitowej podwiązce uśmiechają się lekko tyci krystalicznie tyci

Ot tyci

Przezabawnie się czuję
Maszeruję po podwalinach i częściach trywialnych i czuję się normalnie

Ktoś płacze

Płacz

Proszę cię mocno Nie roń łez na zgrabnie wysnutych tezach

Nie marnuj soli

Są przyjemne i nie zawsze frywolne choć opadają na ziemię

Bóg kiedyś rozpłakał się I wtedy też morza i oceany podniosły się by spojrzeć dalej za horyzont

By zdobyć horyzont

On był dość roztargniony płaczem popsuł ludziom egzystencję tycią i kto Go ukarze

Kryształy

Miękkie i twarde Diamenty lub cementy
Opasłe w bułanki Opadające słońce Ból

I głowy nikt nie rozmasuje Pluję na zegar

I czas mknie nieprzenikniony Skacze w dal

Rekord Przymusowy Oklask zebranych A ja...

Nie zbieram się

Kryształy trzymane w dłoniach nie więdną ani się nie zmieniają
Krwawią tylko zęby i języki wypadają a ja plączę warkoczyki jej

Cień

Jej cień przemknął przez mój pokój nie przestraszyłem się zanadto

Kryształowa samotność uchowana za czajniczkiem kipiała złością

Miała mnie dość

Ja ją też zresztą

Koniec